NIETS TE DOEN IS ALLES TE ZIJN

Op dik twee uur met de veerboot vanaf Madeira ligt het eilandje Porto Santo. Hier is niets te doen. Er is één supermarkt en er zijn een paar terrasjes die pas open gaan wanneer de uitbater er zelf zin in heeft. Je hoeft geen Café Latte te bestellen, die hebben ze niet. Hooguit een café com leite. Koffie met een kwak melk.

Porto Santo heeft niets, het eiland vraagt je te Zijn. Het biedt haar zee aan om te reflecteren, het strand om je blote voeten te kussen en de duinen om te mijmeren. Haar weidsheid voor een bredere blik. De nachten om te dromen en de sterren te zien vallen.

Het grimmige eiland heeft gestreepte rotsformaties die de woeste zee metershoog doen kolken in hun baaien. Waar je ademloos kunt kijken naar de immer bewegende speling der natuur. In spelonken en uitgestrekte velden groeien de prachtigste bloemen, zomaar. Als je er dichtbij komt, dan zie je tientallen hommels en bijen hier hun nectar halen: hun eigen zoete supermarkt.
Ga je er even naast liggen, in het gras, dan waan je je één van hen. Hommelconversaties, de wind die zich er mee bemoeit en het ruisen van de struiken. Snuif de geur van nectar, magnolia en laurier door elkaar: de zachte verleiding. De bloemkleuren doen bijna pijn aan je ogen, zo fel zijn ze soms. Nooit meer te vergeten momenten.

Er is zo veel te zien op Porto Santo. Als je maar kijkt. Zolang je niet extern vermaakt hoeft te worden, krijgt je innerlijke wereld pas vakantie. Die komt tot rust wanneer jij je zetelt in het zand en uren staart naar de wonderen die onafgebroken voorbij stromen. Je niet meer bezig bent met toen, of met dan.

Eb trekt zich terug, gaat in zijn cocon en hoeft er even niet te zijn. Eb is als contemplatie: stil worden, zacht zijn, de gedachten bijna onzichtbaar weg laten stromen en ze stilletjes teruggeven aan moeder Aarde.
Bij vloed welven de golven, gevuld met nieuwe energie, ideeën en inspiratie. Daar waar eb gezorgd heeft voor ruimte om het nieuwe te ontdekken, rolt vloed dit in hoorbare golven uit, de buitenwereld in. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zij verdienen allebei evenveel aandacht. Een immer deinende vloedgolf zorgt voor een stressvol teveel aan doen. Met als gevolg een chronisch tekort aan zijn, dat onhoorbaar schreeuwt om aandacht. Gezien worden.

Urenlang kan ik turen naar de golven. Als in trance schommel ik in een soort tussengebied, alleen maar in het nu. Hier. Flarden gedachten vervagen en ik word steeds meer één met de oorsprong. Met waar we vandaan komen. En heb niets meer nodig dan dit. Het leven.

Niets te doen is alles te zijn. Dit eilandje midden in de Atlantische Oceaan daagt je uit. De boot brengt je wel.

Oud en nieuw vieren op Madeira. Mét je hond.

Wat een verademing, Madeira met oud en nieuw.

Is je hond bang voor al dat zinloze geknal al weken voor oud en nieuw? Kom met je lieveling gewoon genieten in één van de hotels waar Max of Dinky van harte welkom is.

Knalloos. Niet één knal gehoord. Niet een maand of een week voor de jaarwisseling, niet een dag, niet een uur.

Exact om 12 uur wordt er door de overheid siervuurwerk afgestoken. Vanaf veilige plekken in de zee en in de bergen. Zodat iedereen het kan bewonderen en niemand –niet één persoon- zelfs ook maar licht gewond raakt. Niemand steekt zelf vuurwerk af. Wat een verschil. Acht minuten duurt het siervuurwerk-festijn, gevolgd door een minuut knallen. Daarna is het klaar. Je hoort niets meer. En de straten? Brandschoon.

In de loop van de avond, zo na negenen, loopt Funchal vol en de rest van Madeira leeg. Alle auto’s zijn geparkeerd op de stoepen en overal verder waar het niet mag. Natuurlijk wordt er niet bekeurd op zo’n nacht. Gemoedelijk loopt iedereen wat rond, drinkt iets bij de talloze standjes en families zitten op picknick-kleden in het gras.

Een fles champagne voor 5 euro

Wij kopen rond half 12 een fles champagne voor 5 euro bij zo’n standje, met 2 plastic bekers erbij en ontkurken hem vast. Pre-proosten zeg maar. Het is te doen, de champagne. De sfeer is opperbest, iedereen is prachtig uitgedost. Overal muziek, bandjes, handen schudden en knuffels geven. Het regent een beetje. Niemand trekt zich daar iets van aan.

Voordat er afgeteld wordt, bedankt Madeira elke bezoeker in wel 10 talen. Toeristen voelen zich welkom. Alle hotels zijn volgeboekt. Tien cruiseschepen liggen her en der verspreid voor de kust, het mooiste uitzicht op het vuurwerk.

Het is adembenemend mooi. Prachtige kleuren, alles op elkaar afgestemd. Draai je een rondje, dan zie je de vuurbollen vanuit de zee en de bergen omhoog spuiten. Iedereen staat met open mond te kijken, proost, zoent of lacht.

Mijn lief en ik zijn het eens. Dit is onze 22ejaarwisseling samen, het is de allermooiste. En eigenlijk begint hij nu pas…

ABBA!

Echt. A tribute to Abba, een coverband die alles van Abba speelt, alle dansjes ingestudeerd heeft en zelfs de te strakke pakjes draagt. De Madeirezen gaan uit hun dak op de kade. Ook de jeugd. Ineens weet ik het, dat komt door de film Mama Mia natuurlijk. Voel me ineens niet meer zo oud.

Na een dik uur is het afgelopen en zwalken we door de stad. Samen met duizenden anderen. Nog steeds is de sfeer gemoedelijk, vriendelijk.

Bij het Teatro Café danst iedereen op straat. Avicii, techno, alles waar je flink op kunt dansen komt langs. Opa’s, prinsesjes, alle leeftijden danst met elkaar. Wij kopen een poncha en mengen ons tussen de locals. We dansen uren, zo fijn in de open lucht, waar iedereen zichzelf is, ongeacht hoe je er uit ziet of welke leeftijd je hebt. De sfeer is exotisch, licht.

Rond een uur of drie strompelen we richting huis (combinatie van ietsjes teveel Poncha en uren dansen). Bezweet dampen we onze weg terug. Het is nog steeds stikdruk in de straten.

Brak, de volgende dag. En spíerpijn!

Wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Heb je een hond die panisch is voor vuurwerk, overweeg dan naar Madeira te komen met je fluffy vriend om hier het jaar zorgeloos uit en blij in te luiden. Er zijn wat hond-vriendelijke hotels hier, het weer is zacht, de mensen lief voor alle huisdieren. Hier vind je een site met hotels waar je met hond van harte welkom bent:  http://www.dogsincluded.nl/hotel-hond-toegestaan/portugal/regio-madeira/zoek-honden-hotels-in-madeira.html

Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken

Een van de eerste dingen op mijn to-do lijst in Funchal is het museum bezoeken met de allermooiste naam. Op zo’n 6 minuten lopen van mijn huis. Maar dan wel omhoog lopen he. Zó steil dat je kromgebogen en hijgend aan komt strompelen bij de kassa. Van bijkomen kwam het er niet van, want de Guided Tour was nét begonnen en de receptionist vond dat ik daar wel aan kon sluiten want anders moest ik een uur wachten. Ik wilde best zo lang wachten -want nog niet ontbeten- in het koddige aangrenzende theehuis met de allesbehalve Portugese bordeelnaam: ‘Petit Plaisir.’ Toch klopt het weer wel. Het ligt wat mysterieus verborgen in een oase van roze: de bougainville, de rozenthee, de kopjes en zelfs het haar van de bediendame die alleen maar plat Brits spreekt.. Alleen de goudvissen in de fontein zijn oranje. Ter plekke kreeg ik zin in zo’n foute, met luizenbloed bedekte roze glazuurkoek, die ik in Nederland nooit eet trouwens. Enfin.

“Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken” verder lezen