Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Een golf van geluk gulpt door me heen. Dat is genoeg voor mij om te weten. Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Stokstijf sta ik stil. Waarom is het precies hier zo betoverend? Achter mij staat een eeuwenoude boom. Hij straalt zoveel kracht uit dat ik bijna achterover val. Nogal wiedes, we staan op een hoger punt dan de stad beneden. Zijn wortels hebben alle ruimte gekregen om zo ver mogelijk te groeien.
Geen grenzen. Geen belemmeringen. Vrijheid.

Ik kijk uit over de stad: het centrum op vijf en de zee op zo’n tien minuten lopen. Het kleine ronde pleintje waar ik sta wordt omarmd door een doorlopende bank van Portugese Azules, de beroemde tegeltjes. Ik sta in het meest historische deel van de stad waar je op keitjes uit het jaar 1600 loopt. De architectuur, de kronkelige paadjes, je ademt de ziel van weleer. Het eerste punt van waaruit de stad zich verder uitbreidde. Hier begon het allemaal. De oorsprong van Funchal.

Aan de rand van het centrum en zo sereen, ik word stil. Dit is het. Hier moet ik wonen, schreeuwt mijn ziel. Ik vraag me niet eens meer af waarom. Het is een weten. Ik visualiseer dat ik hier woon. Ergens rond deze plek.

Ik loop wat rond en kijk om me heen. Prachtige architectuur: oudroze panden met kanten balkonnetjes. Versleten muren en vergane luiken. Hier heeft de tijd zich nog niet opgedrongen.
Het stilstaan voelt belangrijker.
De muren zijn warm als ik ze aanraak. De deuren ruiken naar weemoed. Saudade. De vergane kleuren ontroeren.

Dan ineens, op één van deze zo uit de oudheid ontsprongen herenhuizen een naambordje met mailadres. Para alugar. Te huur.  Ik maak een foto.

Een straatje verderop word ik een hek ingezogen en ineens sta ik op het terrein van Universo de Memorias: de naam! Naar binnen gaan bewaar ik voor later, maar de oase waar je hier thee kunt drinken is onweerstaanbaar. Momentum. Hier kan ik schrijven en mijmeren. Boven de stad, naast de fontein, onder een paraplu van Bougainville en in de constante geur van alle kruiden.

Ik bestel een thee en krijg een potje heet water. De dame plukt zeer zorgvuldig uit de kruidentuin en gooit een handvol in mijn theekannetje: citroenmelisse en nog meer waarvan ik de naam onmiddellijk vergeten ben als zij ze me vertelt. Hemels, zo puur, zo licht. Net als de sfeer. Ik sluit mijn ogen en er is niets meer. Dit moment en deze omgeving bevestigen. Dit worden mijn buren.

 

Ik krijg nog dezelfde dag een warme mail terug van Luísa, de huurbazin. Ik vertelde haar dat ik een rustige plek zoek om te leven en te schrijven, voor eerst drie maanden, in deze buurt. Ze mailt terug en vertelt dat ze eigenaar is van 30 appartementen en studio’s. Dat ze precies de studio heeft waar ik naar zoek. Het is een huisje op de begane grond met een tuintje, helemaal voor mij alleen. Precies op de plek waar ik zoek. Het is het rustigste appartement met alles er op en er aan. De communicatie loopt zo liefdevol, we komen uit de prijs en vooruit betalen? Dat hoeft echt niet. Confianca.

Een andere dimensie maakt zich van me meester. Een soort zweven. Een diep bewustzijn. Zó hoort het leven te voelen. De laagjes zijn gepeld. De kwetsbaarheid ligt bloot. Ik voelde me nog nooit zo krachtig.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik muziek op de achtergrond, mijn lief galmt keihard mee op een hit uit de jaren ’90. Ik stik bijna in mijn thee.
‘This, this is the way I want to live, I’m going through changes.’ Mijn lief, mijn alles. Hij heeft al twee keer Madeira geboekt. We zijn meer verbonden dan ooit.