Poncha, dé godendrank van Madeira

‘Je móet deze drank gedronken hebben, anders leer je Madeira niet kennen,’ zo las ik overal. Tuurlijk, ik ben de beroerdste niet.

Waarschijnlijk heb ik op de meest originele manier kennis gemaakt met dit slokdarm-brandende goedje. We reden rond lunchtijd door een slapend dorpje, Prazeres. Nu heb ik de gewoonte om lukraak een local aan te spreken om te vragen waar hier de lekkerste eettentjes verstopt zitten. Zonder toeristen (want toeristenmenu) graag. Zo’n tentje waar ‘mama’ ’s ochtends vroeg de stoof aan heeft gezet, waarin uren lang wortels, tomaten, uien en prei hebben liggen pruttelen. Vaak met vlees of vis er bij, maar die kwak ik gewoon op het bord van mijn lief.

“Poncha, dé godendrank van Madeira” verder lezen

Kikkerdril tussen de kiezen

We reden letterlijk in de wolken, zo hoog zaten we. Een beetje surrealistisch, maar dat vind ik dit eiland sowieso. Het bestaat uit zóveel verschillende sferen, kleuren, temperaturen en geuren. Een ratjetoe-eiland. Voor iedereen wat. Enfin.

Ineens doemde een soort geest op. Toen we dichterbij reden, bleek het een fruit-verkoper, op een mysterieus uitzichtpunt. Als je ver naar beneden kijkt, zie je onder de wolken de zee opdoemen. Niets voor de hoogtevrezers trouwens, dit punt. Ik zag af en toe iemand groen wegtrekken. “Kikkerdril tussen de kiezen” verder lezen

De liefste linzen-wortelsoep

Aan de rand van een kronkelweg, precies in een haarspeldbocht, zat een rimpelig vrouwtje. Naast haar een gammel houten tafeltje. Daarop een paar wortels, uien en aardappelen. We stopten de auto en kochten de wortels. Rechtstreeks van het land, het zand nog warm. Ze lachte haar tand bloot, stak haar rimpelige hand uit voor de paar centen en brabbelde wat Portugees. Ze zwaaide tot we haar niet meer zagen. “De liefste linzen-wortelsoep” verder lezen