NIETS TE DOEN IS ALLES TE ZIJN

Op dik twee uur met de veerboot vanaf Madeira ligt het eilandje Porto Santo. Hier is niets te doen. Er is één supermarkt en er zijn een paar terrasjes die pas open gaan wanneer de uitbater er zelf zin in heeft. Je hoeft geen Café Latte te bestellen, die hebben ze niet. Hooguit een café com leite. Koffie met een kwak melk.

Porto Santo heeft niets, het eiland vraagt je te Zijn. Het biedt haar zee aan om te reflecteren, het strand om je blote voeten te kussen en de duinen om te mijmeren. Haar weidsheid voor een bredere blik. De nachten om te dromen en de sterren te zien vallen.

Het grimmige eiland heeft gestreepte rotsformaties die de woeste zee metershoog doen kolken in hun baaien. Waar je ademloos kunt kijken naar de immer bewegende speling der natuur. In spelonken en uitgestrekte velden groeien de prachtigste bloemen, zomaar. Als je er dichtbij komt, dan zie je tientallen hommels en bijen hier hun nectar halen: hun eigen zoete supermarkt.
Ga je er even naast liggen, in het gras, dan waan je je één van hen. Hommelconversaties, de wind die zich er mee bemoeit en het ruisen van de struiken. Snuif de geur van nectar, magnolia en laurier door elkaar: de zachte verleiding. De bloemkleuren doen bijna pijn aan je ogen, zo fel zijn ze soms. Nooit meer te vergeten momenten.

Er is zo veel te zien op Porto Santo. Als je maar kijkt. Zolang je niet extern vermaakt hoeft te worden, krijgt je innerlijke wereld pas vakantie. Die komt tot rust wanneer jij je zetelt in het zand en uren staart naar de wonderen die onafgebroken voorbij stromen. Je niet meer bezig bent met toen, of met dan.

Eb trekt zich terug, gaat in zijn cocon en hoeft er even niet te zijn. Eb is als contemplatie: stil worden, zacht zijn, de gedachten bijna onzichtbaar weg laten stromen en ze stilletjes teruggeven aan moeder Aarde.
Bij vloed welven de golven, gevuld met nieuwe energie, ideeën en inspiratie. Daar waar eb gezorgd heeft voor ruimte om het nieuwe te ontdekken, rolt vloed dit in hoorbare golven uit, de buitenwereld in. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zij verdienen allebei evenveel aandacht. Een immer deinende vloedgolf zorgt voor een stressvol teveel aan doen. Met als gevolg een chronisch tekort aan zijn, dat onhoorbaar schreeuwt om aandacht. Gezien worden.

Urenlang kan ik turen naar de golven. Als in trance schommel ik in een soort tussengebied, alleen maar in het nu. Hier. Flarden gedachten vervagen en ik word steeds meer één met de oorsprong. Met waar we vandaan komen. En heb niets meer nodig dan dit. Het leven.

Niets te doen is alles te zijn. Dit eilandje midden in de Atlantische Oceaan daagt je uit. De boot brengt je wel.

The Wanderer

De naam alleen al. Een nieuwe ‘eetbeleving’ op Madeira, in Funchal zelfs. Ik klik op hun website en ben meteen verkocht. De fantastische natuurfoto’s, de verhalen en de immense bewondering voor al het eetbare waarmee Moeder Aarde ons voedt.

Herkenning alom: de passie voor reizen, eten, avontuur, verhalen vertellen en werken met de geschenken der natuur. Eerbied voor alles wat leeft en de liefde voor culturen uit diverse windrichtingen samenvoegen in een aantal-gangen-menu, verspreid over de avond. En wat ik zo fantastisch vind: er staat maar een tafel met acht stoelen eromheen. Waar vreemden elkaar ontmoeten, samen eten, genieten en delen. Vrienden voor een avond, of misschien wel langer.

De klik was snel gemaakt, via Messenger. Voor mij de belangrijkste vraag: ‘Kan het menu ook helemaal vegetarisch?’ Natuurlijk. Jeejj! Ik reserveerde direct en verheugde me de hele week. 

Het begint al met een kleine zoektocht. Nooit bevroed je dat de plek waar we een avond culinair verwend worden hier huist. We kijken nog eens rond: echt, hier? Een bijna verlaten soort winkelcentrumpje waar een weggestopte trap naar beneden je The Wanderer in voert. Gelukkig worden we opgewacht door Dan, de gastheer van de avond. Overdag is hij trouwens een surf-dude, nu netjes in pak en zijn lange manen keurig in een knot. 

We treden binnen in een pluchen huiskamergevoel, waar we in zachte banken ons welkomstdrankje drinken en het 1e fantastische verhaal? Die is verwerkt in de amuse. Alles klopt hier. De kunst aan de muur is van lokale kunstenaars, geïnspireerd door het Wanderer-idee. Hier de kans krijgen om hun levenswerken te laten zien. Ook de borden, het bestek en schalen zijn door kunstenaars gemaakt en niet zomaar: er is nagedacht over het gerecht en daar is de kom of het bord speciaal bij gemaakt. Elk seizoens-gerecht heeft zijn eigen servies. 

Selim vertelt. Na jaren ‘wanderen’ wilde hij settelen om alles wat hij in zijn leven proefde aan warmte, liefde en vriendschap om te zetten in zijn eigen keuken. De verschillen in culturen samenvoegen in maaltijden met alle liefde voor de natuur, de reizen en de mens. Producten laten fuseren om een herboren smaak tevoorschijn te toveren en de zintuigen in ongeloof achter te laten. In alle toonaarden werken aan de perfecte kleur, smaak en geur.

The mixes of products give magic to a new-born taste that leaves the sentences behind in unbelieves. 

We mogen aan tafel en nestelen ons op de koninklijke stoelen. Voor ons ligt de menukaart met daarop een verrassing, die ik natuurlijk niet verklap. 

Each and every delicate dish tells his own story by their taste, form, structure, colour and smell. Some force you to close your eyes, some throw you into another continent of the world. All dishes bring me to another dimension where I want to hang out forever. 

De fijnste gerechtjes vertellen gedurende de hele avond hun eigen verhaal: soms een smaakexplosie, anderen dwingen je de ogen te sluiten of je wordt meegesleurd naar een ander continent. Alle gerechten brengen me naar een andere dimensie, waar ik eigenlijk wel voor eeuwig wil blijven. 

Bij elke gang een bijbehorend drankje, perfect passend en soms wordt de smaak van het gerecht nog intenser door het engelenvocht. Ook de drankjes hebben hun eigen weg afgelegd en zelfs hiermee durfden deze alchemisten te fuseren: met betoverend succes. Voor mij alles vegetarisch: zoveel liefde heb ik nimmer geproefd. 

Terwijl Philippe in de keuken staat te ploeteren, geeft Selim alle geheimen uit de keuken bloot. Pretentieloos. Transparant. Overal is over nagedacht. Bijna alle producten komen van Madeira, waar de lokale handelaren daardoor een extra centje meeverdienen. Duurzaam, samenwerken en Madeira een warm hart toe dragen, alles heeft betekenis en is zinvol.

Ik vertel niet verder over de waanzinnige avond die eindigde met een espresso op het kruidenterras, samen met de mannen. Dit moet je zelf ervaren. Zo’n avond blijft je je hele leven bij, dit kruipt in je herinneringen-boek en wanneer je even een sprookjesgevoel nodig hebt, open je het en sla je de bladzijden verrukt een voor een om. 

Nooit heb ik een gepassioneerder stel meegemaakt dan Selim en Philippe, die hun idealisme in totale vakmanschap hebben gegoten en daar hun werk van gemaakt. Tot in de finesses uitgewerkt, geproefd, geëxperimenteerd. En dit alles volstrekt ego-loos. 

En ja, een week later zaten we er nog een keer… Voor mij mag zo’n reis eeuwig duren. Honderd keer liever een belevenis als deze dan nieuwe schoenen. Die verslijten namelijk wel. 

Voor de mooiste beelden, quotes en inspiratie, kijk eens op The Wanderer website

Wie is Marian?

Reist, schrijft en fotografeert over de liefde voor het leven.

Reizende schrijver. Schrijvende reiziger. Anoniem zijn in onbekende oorden, de rituelen van het land, de gebruiken van het dorp, de gesprekken met handen en voeten. Zachtheid laten vloeien over en voor het leven, dat is de kunst voor mij. Daarom verlang ik immer naar zwoel weer, zachte mensen, zangerige woorden, (plant)aardig eten en zelfs fluffy kleding. Een dekentje dat mijn leven warmte geeft.

Door middel van verhalen probeer ik de wereld mooier te schrijven, met beelden authenticiteit te verleiden. Altijd met een achterliggende boodschap. Kijken als een kind. Verwonderd. Verbaasd. Alsof je alles voor het eerst ziet. Neem zeeën tijd. Probeer dat wat je niet kent. Maak een praatje met die aardige kastanje-poffer langs de weg, al versta je geen woord. Ontdek jezelf  in de leegte die voor je ligt. Pluk de uitdaging!

Lang geleden woonde ik een aantal maanden in Spanje, tien jaar geleden een paar jaar op Curacao. Elke keer komt er een andere Marian terug. Een betere versie. Dichter bij dan ooit.

En nu Madeira. Niet voor niks dit eiland. In de winter aait het zachtste weer. De liefste, behulpzaamste mensen. De sensuele taal. En natuurlijk de zee… Het eilandgevoel, omringd door duizend kleuren blauw. De hippe, maar ook de eeuwenoude stad Funchal, waar je alle moderne tentjes aan kunt doen.

De natuur is overweldigend en oneindig. Zilte geuren, sprookjesbloemen en het eindeloze palet aan de horizon. Hier heb je dus alle keus. Lekker warm zee snuiven? Vlei je dan neer aan de zuidkust. De koelte opsnorren? Ga je met de kabelbaan een paar honderd meter naar boven en geniet van de prachtigste kerkjes, de botanische tuinen en de kronkelige wandelpaden. Nog verder naar boven en je waant je echt in de wolken. Af en toe doemt er dan opeens een dorpje op, uit de oudheid. Ontdek het mysterie.

Ik vertel je alles wat ik meemaak, wat me beroert, gekke ontmoetingen, plaatsen waar je echt niet moet komen en de leukste barretjes, café’s en restaurants. Als vegetariër is dat best een uitdaging hier….

Graag blijf ik weg van het toerisme. Ik verdwaal liever en kom dan op de mooiste verscholen parels. Dat zijn de echte verhalen.

Als je vragen hebt, mail me dan op marian@dealchemievanhetleven.nl

Meer over de schrijfworkshops en -cursussen die ik geef? Kijk dan op http://www.dealchemievanhetschrijven.nl. Of op mijn andere site http://www.dealchemievanhetleven.nl

Oud en nieuw vieren op Madeira. Mét je hond.

Wat een verademing, Madeira met oud en nieuw.

Is je hond bang voor al dat zinloze geknal al weken voor oud en nieuw? Kom met je lieveling gewoon genieten in één van de hotels waar Max of Dinky van harte welkom is.

Knalloos. Niet één knal gehoord. Niet een maand of een week voor de jaarwisseling, niet een dag, niet een uur.

Exact om 12 uur wordt er door de overheid siervuurwerk afgestoken. Vanaf veilige plekken in de zee en in de bergen. Zodat iedereen het kan bewonderen en niemand –niet één persoon- zelfs ook maar licht gewond raakt. Niemand steekt zelf vuurwerk af. Wat een verschil. Acht minuten duurt het siervuurwerk-festijn, gevolgd door een minuut knallen. Daarna is het klaar. Je hoort niets meer. En de straten? Brandschoon.

In de loop van de avond, zo na negenen, loopt Funchal vol en de rest van Madeira leeg. Alle auto’s zijn geparkeerd op de stoepen en overal verder waar het niet mag. Natuurlijk wordt er niet bekeurd op zo’n nacht. Gemoedelijk loopt iedereen wat rond, drinkt iets bij de talloze standjes en families zitten op picknick-kleden in het gras.

Een fles champagne voor 5 euro

Wij kopen rond half 12 een fles champagne voor 5 euro bij zo’n standje, met 2 plastic bekers erbij en ontkurken hem vast. Pre-proosten zeg maar. Het is te doen, de champagne. De sfeer is opperbest, iedereen is prachtig uitgedost. Overal muziek, bandjes, handen schudden en knuffels geven. Het regent een beetje. Niemand trekt zich daar iets van aan.

Voordat er afgeteld wordt, bedankt Madeira elke bezoeker in wel 10 talen. Toeristen voelen zich welkom. Alle hotels zijn volgeboekt. Tien cruiseschepen liggen her en der verspreid voor de kust, het mooiste uitzicht op het vuurwerk.

Het is adembenemend mooi. Prachtige kleuren, alles op elkaar afgestemd. Draai je een rondje, dan zie je de vuurbollen vanuit de zee en de bergen omhoog spuiten. Iedereen staat met open mond te kijken, proost, zoent of lacht.

Mijn lief en ik zijn het eens. Dit is onze 22ejaarwisseling samen, het is de allermooiste. En eigenlijk begint hij nu pas…

ABBA!

Echt. A tribute to Abba, een coverband die alles van Abba speelt, alle dansjes ingestudeerd heeft en zelfs de te strakke pakjes draagt. De Madeirezen gaan uit hun dak op de kade. Ook de jeugd. Ineens weet ik het, dat komt door de film Mama Mia natuurlijk. Voel me ineens niet meer zo oud.

Na een dik uur is het afgelopen en zwalken we door de stad. Samen met duizenden anderen. Nog steeds is de sfeer gemoedelijk, vriendelijk.

Bij het Teatro Café danst iedereen op straat. Avicii, techno, alles waar je flink op kunt dansen komt langs. Opa’s, prinsesjes, alle leeftijden danst met elkaar. Wij kopen een poncha en mengen ons tussen de locals. We dansen uren, zo fijn in de open lucht, waar iedereen zichzelf is, ongeacht hoe je er uit ziet of welke leeftijd je hebt. De sfeer is exotisch, licht.

Rond een uur of drie strompelen we richting huis (combinatie van ietsjes teveel Poncha en uren dansen). Bezweet dampen we onze weg terug. Het is nog steeds stikdruk in de straten.

Brak, de volgende dag. En spíerpijn!

Wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Heb je een hond die panisch is voor vuurwerk, overweeg dan naar Madeira te komen met je fluffy vriend om hier het jaar zorgeloos uit en blij in te luiden. Er zijn wat hond-vriendelijke hotels hier, het weer is zacht, de mensen lief voor alle huisdieren. Hier vind je een site met hotels waar je met hond van harte welkom bent:  http://www.dogsincluded.nl/hotel-hond-toegestaan/portugal/regio-madeira/zoek-honden-hotels-in-madeira.html

Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken

Een van de eerste dingen op mijn to-do lijst in Funchal is het museum bezoeken met de allermooiste naam. Op zo’n 6 minuten lopen van mijn huis. Maar dan wel omhoog lopen he. Zó steil dat je kromgebogen en hijgend aan komt strompelen bij de kassa. Van bijkomen kwam het er niet van, want de Guided Tour was nét begonnen en de receptionist vond dat ik daar wel aan kon sluiten want anders moest ik een uur wachten. Ik wilde best zo lang wachten -want nog niet ontbeten- in het koddige aangrenzende theehuis met de allesbehalve Portugese bordeelnaam: ‘Petit Plaisir.’ Toch klopt het weer wel. Het ligt wat mysterieus verborgen in een oase van roze: de bougainville, de rozenthee, de kopjes en zelfs het haar van de bediendame die alleen maar plat Brits spreekt.. Alleen de goudvissen in de fontein zijn oranje. Ter plekke kreeg ik zin in zo’n foute, met luizenbloed bedekte roze glazuurkoek, die ik in Nederland nooit eet trouwens. Enfin.

“Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken” verder lezen

Poncha, dé godendrank van Madeira

‘Je móet deze drank gedronken hebben, anders leer je Madeira niet kennen,’ zo las ik overal. Tuurlijk, ik ben de beroerdste niet.

Waarschijnlijk heb ik op de meest originele manier kennis gemaakt met dit slokdarm-brandende goedje. We reden rond lunchtijd door een slapend dorpje, Prazeres. Nu heb ik de gewoonte om lukraak een local aan te spreken om te vragen waar hier de lekkerste eettentjes verstopt zitten. Zonder toeristen (want toeristenmenu) graag. Zo’n tentje waar ‘mama’ ’s ochtends vroeg de stoof aan heeft gezet, waarin uren lang wortels, tomaten, uien en prei hebben liggen pruttelen. Vaak met vlees of vis er bij, maar die kwak ik gewoon op het bord van mijn lief.

“Poncha, dé godendrank van Madeira” verder lezen

Kikkerdril tussen de kiezen

We reden letterlijk in de wolken, zo hoog zaten we. Een beetje surrealistisch, maar dat vind ik dit eiland sowieso. Het bestaat uit zóveel verschillende sferen, kleuren, temperaturen en geuren. Een ratjetoe-eiland. Voor iedereen wat. Enfin.

Ineens doemde een soort geest op. Toen we dichterbij reden, bleek het een fruit-verkoper, op een mysterieus uitzichtpunt. Als je ver naar beneden kijkt, zie je onder de wolken de zee opdoemen. Niets voor de hoogtevrezers trouwens, dit punt. Ik zag af en toe iemand groen wegtrekken. “Kikkerdril tussen de kiezen” verder lezen

Madeira weetjes

Als ik vertel dat ik een tijdje op Madeira ga wonen, onder andere om mijn tweede boek te schrijven, dan krijg ik vrijwel altijd dezelfde reactie: ‘Da’s toch dat bejaardeneiland? Waar stokoude unisex-echtparen Nordic-walken?’ Zo staat dit subtropische eilandje bij velen bekend. Godzijdank gaat de kudde massaal naar Ibiza, dan kan ik de magie van dit lieflijke eiland in de Atlantische Oceaan voor mezelf opeisen. Net als Christoffel Columbus dat deed. Die vanaf dit paradijsje trouwens zijn reis begon, op zoek. De rest is historie.

Madeira is onderdeel van een Portugese archipel. Afrikaans continent, 660 km van Marokko en 1000 km van Lissabon. 57 km lang, 22 km breed. Het is een vulkaaneiland en de hoogste bergpiek is Pico Ruivo: 1861 meter. Ca 250.000 inwoners. Het klimaat ligt het hele jaar door tussen de 16 en 22 graden. Criminaliteit komt hier niet voor, ook is het fijn te weten dat je zakken niet worden leeggeroofd. En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen.

Madeira herbergt het oudste oerbos van Europa én het grootste oorspronkelijke, prehistorische laurierbos ter wereld waar nog nooit een mensenhand zich mee heeft bemoeid. Woeste kliffen waar geregeld een onfortuinlijke avonturier vanaf kukelt, de dood in. Onherbergzaam binnenland. Hoe noordelijker, hoe woester en onbegaanbaarder. Koud en nat hoog in de bergen, kurkdroog in het vlakke zuiden. Elk seizoen dus binnen handbereik. Tweeduizend kilometers aan levada’s. Dit zijn irrigatiekanalen om water te transporteren van de bergen naar beneden, waardoor Madeira zelfvoorzienend werd. Langs de levada’s zijn nu wandelroutes aangelegd: de kompassen voor hikers. Natuurparken lonken, de meest exotische bloemen pronken. Hier is het stil. Alleen de vogels hebben het voor het zingen.

 

 

De liefste linzen-wortelsoep

Aan de rand van een kronkelweg, precies in een haarspeldbocht, zat een rimpelig vrouwtje. Naast haar een gammel houten tafeltje. Daarop een paar wortels, uien en aardappelen. We stopten de auto en kochten de wortels. Rechtstreeks van het land, het zand nog warm. Ze lachte haar tand bloot, stak haar rimpelige hand uit voor de paar centen en brabbelde wat Portugees. Ze zwaaide tot we haar niet meer zagen. “De liefste linzen-wortelsoep” verder lezen