Wie is Marian?

Reist, schrijft en fotografeert over de liefde voor het leven.

Reizende schrijver. Schrijvende reiziger. Anoniem zijn in onbekende oorden, de rituelen van het land, de gebruiken van het dorp, de gesprekken met handen en voeten. Zachtheid laten vloeien over en voor het leven, dat is de kunst voor mij. Daarom verlang ik immer naar zwoel weer, zachte mensen, zangerige woorden, (plant)aardig eten en zelfs fluffy kleding. Een dekentje dat mijn leven warmte geeft.

Door middel van verhalen probeer ik de wereld mooier te schrijven, met beelden authenticiteit te verleiden. Altijd met een achterliggende boodschap. Kijken als een kind. Verwonderd. Verbaasd. Alsof je alles voor het eerst ziet. Neem zeeën tijd. Probeer dat wat je niet kent. Maak een praatje met die aardige kastanje-poffer langs de weg, al versta je geen woord. Ontdek jezelf  in de leegte die voor je ligt. Pluk de uitdaging!

Lang geleden woonde ik een aantal maanden in Spanje, tien jaar geleden een paar jaar op Curacao. Elke keer komt er een andere Marian terug. Een betere versie. Dichter bij dan ooit.

En nu Madeira. Niet voor niks dit eiland. In de winter aait het zachtste weer. De liefste, behulpzaamste mensen. De sensuele taal. En natuurlijk de zee… Het eilandgevoel, omringd door duizend kleuren blauw. De hippe, maar ook de eeuwenoude stad Funchal, waar je alle moderne tentjes aan kunt doen.

De natuur is overweldigend en oneindig. Zilte geuren, sprookjesbloemen en het eindeloze palet aan de horizon. Hier heb je dus alle keus. Lekker warm zee snuiven? Vlei je dan neer aan de zuidkust. De koelte opsnorren? Ga je met de kabelbaan een paar honderd meter naar boven en geniet van de prachtigste kerkjes, de botanische tuinen en de kronkelige wandelpaden. Nog verder naar boven en je waant je echt in de wolken. Af en toe doemt er dan opeens een dorpje op, uit de oudheid. Ontdek het mysterie.

Ik vertel je alles wat ik meemaak, wat me beroert, gekke ontmoetingen, plaatsen waar je echt niet moet komen en de leukste barretjes, café’s en restaurants. Als vegetariër is dat best een uitdaging hier….

Graag blijf ik weg van het toerisme. Ik verdwaal liever en kom dan op de mooiste verscholen parels. Dat zijn de echte verhalen.

Als je vragen hebt, mail me dan op marian@dealchemievanhetleven.nl

Meer over de schrijfworkshops en -cursussen die ik geef? Kijk dan op http://www.dealchemievanhetschrijven.nl. Of op mijn andere site http://www.dealchemievanhetleven.nl

Madeiraweek 12-19 nov ’19

November. De winter doet zijn intrede, de dagen zijn koud, grijs en nat en vooral donker. Hoe fijn is het om een week zon, licht, warmte en zee in het verschiet te hebben. De vitamine-boost waardoor je stralend de winter induikt.

Maar je hebt ook zin om iets te doen. Lekker wandelen, schrijven of een boost geven aan je bedrijf. Misschien wil je liever alleen maar luieren aan het zwembad en de yoga en meditatielessen volgen.

Je kunt alleen komen. Madeira is uitermate geschikt voor alleengangers. Als je wilt, heb je altijd aanspraak met een medebewoner. Een goed gesprek of samen wandelen. In elk geval eet je nooit alleen. Of kom met je vriendin, partner, minnaar, zoon, zus. Je reist samen, maar zij of hij kan de dag helemaal anders indelen en zien jullie elkaar ’s avonds en bij de maaltijden. Perfecte oplossing, toch?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_4843-1024x681.jpg

Kom naar magisch Madeira: van 12 tm 19 november 2019.

Een veelzijdiger eiland is er niet. Alle seizoenen op commando. In het zuiden, daar waar we verblijven, dompel je je het hele jaar onder in de zon en achtervolgt de zee je waar je ook bent. Een paar honderd meter daarboven -waar je zelfs met een kabelbaan heen kan schommelen- is het al iets koeler en vochtiger. Nog verder naar boven en je weet niet wat je meemaakt. Je bent letterlijk in de wolken. Een subtropisch vulkaaneiland en daardoor een overvloedige deken van de kleurrijkste bloemen. Met zelfs een zwart strand. We gaan dansen dansen dansen!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 021-varandah2-9d5dcaa03f.jpg
Dit is de villa waar we verblijven. Hier heerst de rust die je in alle opzichten laat dalen. Er is tijd. Genoeg

Ik neem Gerda mee, die elke dag voedzame, gezonde maaltijden voorzet. De vegetarier wordt net zo verwend als de vlees- en viseter. In de ochtenden staat er een ontbijt klaar, met broodjes, yoghurt, vers fruit en elke dag een andere draai. De lunch kun je zelf maken, daarvoor staat alles in de koelkast. De wandelaars krijgen van Gerda wat energie gevende haverpannenkoekjes mee, of ze stopt je iets anders lekkers toe. Maar ook de harde werkers bij de villa worden niet vergeten hoor. Iets lekkers bij de koffie: een moment van rust, even uit het hoofd en in het hier en nu. Benieuwd naar Gerda? Neem een kijkje op haar site: www.natuurlijkgerda.nl.

Aan het eind van de middag bieden we een drankje en een hapje bij het zwembad. Zo aan het eind van de dag, wanneer het licht het mooist is en de benen moe gewandeld, de trek begint en je zin hebt om wat te luieren of een baantje te trekken.

Om een uur of zeven schuiven we gezellig met de groep aan tafel, waar we elke dag (behalve zaterdag) een fijne maaltijd van Gerda voorgeschoteld krijgen. Zij werkt met verse producten en waar het kan, biologisch. En ook hier wordt een wijntje bij geschonken.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_5344-1024x681.jpg

Wat is bij de prijs inbegrepen?

De kamerprijs is inclusief alle maaltijden (behalve zaterdagavond) en de hapjes en drankjes die je krijgt aangeboden bij de villa.

Verder wordt het transfer van en naar het vliegveld voor je geregeld.

De stadswandeling en de lopen-en-stilstaan wandeling met Marian.

Wat is niet bij de prijs inbegrepen?

De vliegticket, verzekeringen, bustickets en het eten en drinken dat je buiten de villa nuttigt.

Klik op de tabbladen voor de prijzen van de yoga- en meditatielessen, de schrijf- of ondernemers-coaching en de georganiseerde wandelingen.

Wat kun je allemaal doen deze week?

Wandelen

Yoga en meditatie

Schrijfcoaching

Een boost aan je bedrijf geven

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_4983-1-1024x429.jpg

En verder

Je kunt een eiland-trip maken of een walvis-dolfijn boottrip, met de kabelbaan de Botanische tuinen bezoeken, en in een mandje (de tobogan) naar beneden worden geduwd. Je kunt een wolken- of watervallen-wandeling maken, de authentieke dorpjes bewonderen, de kustplaatsen met hun natuurlijke zwembaden in zee bezoeken, uren in het grootste Laurierbos van Europa dwalen of gewoon lekker een luie stranddag genieten. In een week heb je de helft van dit paradijs nog niet gezien.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_5043-1024x881.jpg
En wat dacht je van een ritje maken met de tobogan?

Een week zon, zee en vrijheid om te doen wat je wilt. Niets hoeft. Lekker he?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 002-pool-1024x583.jpg
Een paar baantjes trekken of even afkoelen. Aan het eind van de dag nemen we hier even een drankje.

De avonden kun je zelf indelen. Op sommige avonden is er een yogales of een begeleide meditatie. Je kunt naar Funchal lopen voor een Fado-optreden of genieten van een cappuccino aan zee. Flaneren langs de boulevard en zilte lucht snuiven. Slenteren door de oude stad, flarden muziek en de zintuigen laten sidderen.

Lekker thuisblijven? Kan! In de Quinta zelf is een bibliotheek, maar je kunt ook films kijken. Een drankje op de veranda en genieten van de adembenemende vergezichten over zee of naar de sterrenhemel staren? Even helemaal niets. Onvergetelijk.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is UNADJUSTEDNONRAW_thumb_5c0f-200x300.jpg

Neem vooral contact op voor vragen: marian@dealchemievanhetleven.nl.

Mocht je eerder willen komen of langer willen blijven, dan kan ik je meehelpen met zoeken. Ik woon de winters op Madeira en heb ook hier al een flink netwerk opgebouwd.

Meer lezen over Madeira? Kijk op mijn site http://www.madeiraontherocks.com

Verhalen, blogs en gedichten van mij zijn te lezen op  https://www.mariannissink.nl/

Mijn missie? Het leven ontdekken. En daarover schrijven, fotograferen, filosoferen en mijmeren: https://dealchemievanhetleven.nl/

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20190106-WA0001-1024x768.jpg

Oud en nieuw vieren op Madeira. Mét je hond.

Wat een verademing, Madeira met oud en nieuw.

Is je hond bang voor al dat zinloze geknal al weken voor oud en nieuw? Kom met je lieveling gewoon genieten in één van de hotels waar Max of Dinky van harte welkom is.

Knalloos. Niet één knal gehoord. Niet een maand of een week voor de jaarwisseling, niet een dag, niet een uur.

Exact om 12 uur wordt er door de overheid siervuurwerk afgestoken. Vanaf veilige plekken in de zee en in de bergen. Zodat iedereen het kan bewonderen en niemand –niet één persoon- zelfs ook maar licht gewond raakt. Niemand steekt zelf vuurwerk af. Wat een verschil. Acht minuten duurt het siervuurwerk-festijn, gevolgd door een minuut knallen. Daarna is het klaar. Je hoort niets meer. En de straten? Brandschoon.

In de loop van de avond, zo na negenen, loopt Funchal vol en de rest van Madeira leeg. Alle auto’s zijn geparkeerd op de stoepen en overal verder waar het niet mag. Natuurlijk wordt er niet bekeurd op zo’n nacht. Gemoedelijk loopt iedereen wat rond, drinkt iets bij de talloze standjes en families zitten op picknick-kleden in het gras.

Een fles champagne voor 5 euro

Wij kopen rond half 12 een fles champagne voor 5 euro bij zo’n standje, met 2 plastic bekers erbij en ontkurken hem vast. Pre-proosten zeg maar. Het is te doen, de champagne. De sfeer is opperbest, iedereen is prachtig uitgedost. Overal muziek, bandjes, handen schudden en knuffels geven. Het regent een beetje. Niemand trekt zich daar iets van aan.

Voordat er afgeteld wordt, bedankt Madeira elke bezoeker in wel 10 talen. Toeristen voelen zich welkom. Alle hotels zijn volgeboekt. Tien cruiseschepen liggen her en der verspreid voor de kust, het mooiste uitzicht op het vuurwerk.

Het is adembenemend mooi. Prachtige kleuren, alles op elkaar afgestemd. Draai je een rondje, dan zie je de vuurbollen vanuit de zee en de bergen omhoog spuiten. Iedereen staat met open mond te kijken, proost, zoent of lacht.

Mijn lief en ik zijn het eens. Dit is onze 22ejaarwisseling samen, het is de allermooiste. En eigenlijk begint hij nu pas…

ABBA!

Echt. A tribute to Abba, een coverband die alles van Abba speelt, alle dansjes ingestudeerd heeft en zelfs de te strakke pakjes draagt. De Madeirezen gaan uit hun dak op de kade. Ook de jeugd. Ineens weet ik het, dat komt door de film Mama Mia natuurlijk. Voel me ineens niet meer zo oud.

Na een dik uur is het afgelopen en zwalken we door de stad. Samen met duizenden anderen. Nog steeds is de sfeer gemoedelijk, vriendelijk.

Bij het Teatro Café danst iedereen op straat. Avicii, techno, alles waar je flink op kunt dansen komt langs. Opa’s, prinsesjes, alle leeftijden danst met elkaar. Wij kopen een poncha en mengen ons tussen de locals. We dansen uren, zo fijn in de open lucht, waar iedereen zichzelf is, ongeacht hoe je er uit ziet of welke leeftijd je hebt. De sfeer is exotisch, licht.

Rond een uur of drie strompelen we richting huis (combinatie van ietsjes teveel Poncha en uren dansen). Bezweet dampen we onze weg terug. Het is nog steeds stikdruk in de straten.

Brak, de volgende dag. En spíerpijn!

Wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Heb je een hond die panisch is voor vuurwerk, overweeg dan naar Madeira te komen met je fluffy vriend om hier het jaar zorgeloos uit en blij in te luiden. Er zijn wat hond-vriendelijke hotels hier, het weer is zacht, de mensen lief voor alle huisdieren. Hier vind je een site met hotels waar je met hond van harte welkom bent:  http://www.dogsincluded.nl/hotel-hond-toegestaan/portugal/regio-madeira/zoek-honden-hotels-in-madeira.html

Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken

Een van de eerste dingen op mijn to-do lijst in Funchal is het museum bezoeken met de allermooiste naam. Op zo’n 6 minuten lopen van mijn huis. Maar dan wel omhoog lopen he. Zó steil dat je kromgebogen en hijgend aan komt strompelen bij de kassa. Van bijkomen kwam het er niet van, want de Guided Tour was nét begonnen en de receptionist vond dat ik daar wel aan kon sluiten want anders moest ik een uur wachten. Ik wilde best zo lang wachten -want nog niet ontbeten- in het koddige aangrenzende theehuis met de allesbehalve Portugese bordeelnaam: ‘Petit Plaisir.’ Toch klopt het weer wel. Het ligt wat mysterieus verborgen in een oase van roze: de bougainville, de rozenthee, de kopjes en zelfs het haar van de bediendame die alleen maar plat Brits spreekt.. Alleen de goudvissen in de fontein zijn oranje. Ter plekke kreeg ik zin in zo’n foute, met luizenbloed bedekte roze glazuurkoek, die ik in Nederland nooit eet trouwens. Enfin.

“Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken” verder lezen

Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Een golf van geluk gulpt door me heen. Dat is genoeg voor mij om te weten. Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Stokstijf sta ik stil. Waarom is het precies hier zo betoverend? Achter mij staat een eeuwenoude boom. Hij straalt zoveel kracht uit dat ik bijna achterover val. Nogal wiedes, we staan op een hoger punt dan de stad beneden. Zijn wortels hebben alle ruimte gekregen om zo ver mogelijk te groeien.
Geen grenzen. Geen belemmeringen. Vrijheid.

Ik kijk uit over de stad: het centrum op vijf en de zee op zo’n tien minuten lopen. Het kleine ronde pleintje waar ik sta wordt omarmd door een doorlopende bank van Portugese Azules, de beroemde tegeltjes. Ik sta in het meest historische deel van de stad waar je op keitjes uit het jaar 1600 loopt. De architectuur, de kronkelige paadjes, je ademt de ziel van weleer. Het eerste punt van waaruit de stad zich verder uitbreidde. Hier begon het allemaal. De oorsprong van Funchal.

Aan de rand van het centrum en zo sereen, ik word stil. Dit is het. Hier moet ik wonen, schreeuwt mijn ziel. Ik vraag me niet eens meer af waarom. Het is een weten. Ik visualiseer dat ik hier woon. Ergens rond deze plek.

Ik loop wat rond en kijk om me heen. Prachtige architectuur: oudroze panden met kanten balkonnetjes. Versleten muren en vergane luiken. Hier heeft de tijd zich nog niet opgedrongen.
Het stilstaan voelt belangrijker.
De muren zijn warm als ik ze aanraak. De deuren ruiken naar weemoed. Saudade. De vergane kleuren ontroeren.

Dan ineens, op één van deze zo uit de oudheid ontsprongen herenhuizen een naambordje met mailadres. Para alugar. Te huur.  Ik maak een foto.

Een straatje verderop word ik een hek ingezogen en ineens sta ik op het terrein van Universo de Memorias: de naam! Naar binnen gaan bewaar ik voor later, maar de oase waar je hier thee kunt drinken is onweerstaanbaar. Momentum. Hier kan ik schrijven en mijmeren. Boven de stad, naast de fontein, onder een paraplu van Bougainville en in de constante geur van alle kruiden.

Ik bestel een thee en krijg een potje heet water. De dame plukt zeer zorgvuldig uit de kruidentuin en gooit een handvol in mijn theekannetje: citroenmelisse en nog meer waarvan ik de naam onmiddellijk vergeten ben als zij ze me vertelt. Hemels, zo puur, zo licht. Net als de sfeer. Ik sluit mijn ogen en er is niets meer. Dit moment en deze omgeving bevestigen. Dit worden mijn buren.

 

Ik krijg nog dezelfde dag een warme mail terug van Luísa, de huurbazin. Ik vertelde haar dat ik een rustige plek zoek om te leven en te schrijven, voor eerst drie maanden, in deze buurt. Ze mailt terug en vertelt dat ze eigenaar is van 30 appartementen en studio’s. Dat ze precies de studio heeft waar ik naar zoek. Het is een huisje op de begane grond met een tuintje, helemaal voor mij alleen. Precies op de plek waar ik zoek. Het is het rustigste appartement met alles er op en er aan. De communicatie loopt zo liefdevol, we komen uit de prijs en vooruit betalen? Dat hoeft echt niet. Confianca.

Een andere dimensie maakt zich van me meester. Een soort zweven. Een diep bewustzijn. Zó hoort het leven te voelen. De laagjes zijn gepeld. De kwetsbaarheid ligt bloot. Ik voelde me nog nooit zo krachtig.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik muziek op de achtergrond, mijn lief galmt keihard mee op een hit uit de jaren ’90. Ik stik bijna in mijn thee.
‘This, this is the way I want to live, I’m going through changes.’ Mijn lief, mijn alles. Hij heeft al twee keer Madeira geboekt. We zijn meer verbonden dan ooit.

Poncha, dé godendrank van Madeira

‘Je móet deze drank gedronken hebben, anders leer je Madeira niet kennen,’ zo las ik overal. Tuurlijk, ik ben de beroerdste niet.

Waarschijnlijk heb ik op de meest originele manier kennis gemaakt met dit slokdarm-brandende goedje. We reden rond lunchtijd door een slapend dorpje, Prazeres. Nu heb ik de gewoonte om lukraak een local aan te spreken om te vragen waar hier de lekkerste eettentjes verstopt zitten. Zonder toeristen (want toeristenmenu) graag. Zo’n tentje waar ‘mama’ ’s ochtends vroeg de stoof aan heeft gezet, waarin uren lang wortels, tomaten, uien en prei hebben liggen pruttelen. Vaak met vlees of vis er bij, maar die kwak ik gewoon op het bord van mijn lief.

“Poncha, dé godendrank van Madeira” verder lezen

Kikkerdril tussen de kiezen

We reden letterlijk in de wolken, zo hoog zaten we. Een beetje surrealistisch, maar dat vind ik dit eiland sowieso. Het bestaat uit zóveel verschillende sferen, kleuren, temperaturen en geuren. Een ratjetoe-eiland. Voor iedereen wat. Enfin.

Ineens doemde een soort geest op. Toen we dichterbij reden, bleek het een fruit-verkoper, op een mysterieus uitzichtpunt. Als je ver naar beneden kijkt, zie je onder de wolken de zee opdoemen. Niets voor de hoogtevrezers trouwens, dit punt. Ik zag af en toe iemand groen wegtrekken. “Kikkerdril tussen de kiezen” verder lezen

Madeira weetjes

Als ik vertel dat ik een tijdje op Madeira ga wonen, onder andere om mijn tweede boek te schrijven, dan krijg ik vrijwel altijd dezelfde reactie: ‘Da’s toch dat bejaardeneiland? Waar stokoude unisex-echtparen Nordic-walken?’ Zo staat dit subtropische eilandje bij velen bekend. Godzijdank gaat de kudde massaal naar Ibiza, dan kan ik de magie van dit lieflijke eiland in de Atlantische Oceaan voor mezelf opeisen. Net als Christoffel Columbus dat deed. Die vanaf dit paradijsje trouwens zijn reis begon, op zoek. De rest is historie.

Madeira is onderdeel van een Portugese archipel. Afrikaans continent, 660 km van Marokko en 1000 km van Lissabon. 57 km lang, 22 km breed. Het is een vulkaaneiland en de hoogste bergpiek is Pico Ruivo: 1861 meter. Ca 250.000 inwoners. Het klimaat ligt het hele jaar door tussen de 16 en 22 graden. Criminaliteit komt hier niet voor, ook is het fijn te weten dat je zakken niet worden leeggeroofd. En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen.

Madeira herbergt het oudste oerbos van Europa én het grootste oorspronkelijke, prehistorische laurierbos ter wereld waar nog nooit een mensenhand zich mee heeft bemoeid. Woeste kliffen waar geregeld een onfortuinlijke avonturier vanaf kukelt, de dood in. Onherbergzaam binnenland. Hoe noordelijker, hoe woester en onbegaanbaarder. Koud en nat hoog in de bergen, kurkdroog in het vlakke zuiden. Elk seizoen dus binnen handbereik. Tweeduizend kilometers aan levada’s. Dit zijn irrigatiekanalen om water te transporteren van de bergen naar beneden, waardoor Madeira zelfvoorzienend werd. Langs de levada’s zijn nu wandelroutes aangelegd: de kompassen voor hikers. Natuurparken lonken, de meest exotische bloemen pronken. Hier is het stil. Alleen de vogels hebben het voor het zingen.

 

 

De liefste linzen-wortelsoep

Aan de rand van een kronkelweg, precies in een haarspeldbocht, zat een rimpelig vrouwtje. Naast haar een gammel houten tafeltje. Daarop een paar wortels, uien en aardappelen. We stopten de auto en kochten de wortels. Rechtstreeks van het land, het zand nog warm. Ze lachte haar tand bloot, stak haar rimpelige hand uit voor de paar centen en brabbelde wat Portugees. Ze zwaaide tot we haar niet meer zagen. “De liefste linzen-wortelsoep” verder lezen