Update: de Schrijf- en yogaweek 19-26 feb is volgeboekt!

Een week lang magisch Madeira. Een veelzijdiger eiland is er niet. Alle seizoenen op commando. In het zuiden dompel je je het hele jaar onder in de zon en achtervolgt de zee je waar je ook bent. Een paar honderd meter daarboven -waar je zelfs met een kabelbaan heen kan schommelen- is het al iets koeler en vochtiger. Nog verder naar boven en je weet niet wat je meemaakt. Je bent letterlijk in de wolken. Een subtropisch vulkaaneiland en daardoor een overvloedige deken van de kleurrijkste bloemen. Met zelfs een zwart strand. We gaan dansen dansen dansen!

We verblijven in een villa bij Camara do Lobos, een historisch vissersplaatsje doorspekt van gevelkunst en prachtige architectuur. Waar je onder honderden bungelende paraplu’s loopt. Het meest gefotografeerde dorp waarschijnlijk. Droom weg bij de dobberende vissersbootjes in de helblauwe baai en drink een pittige cappuccino op zo’n slaperig terrasje waar je uren kunt keuvelen. Hier heerst de rust die je in alle opzichten laat dalen. Er is tijd. Genoeg.

Het plaatsje ligt op 6 kilometer van de  hoofdstad Funchal, waar we uiteraard ook heen gaan. Marian laat je deze stad beleven als een local. Zij kent alle geheime plekken waar geen toerist ooit komt. Je proeft de puurste smaken, loopt op het oudste stenen straatje, ontmoet de liefste mensen en kijkt je ogen uit in de oude stad, waar de kunstenaars zich hebben uitgeleefd op de deuren van onbewoonbare huizen. Uiteraard eindigen we bij het barretje met de aller- allerlekkerste Poncha, hét drankje van Madeira.

Een week waar de balans tussen lichaam en geest wordt gevoed. Het denken verleidt het voelen tot het zich in elkaar vlecht en er moeiteloosheid ontstaat. 


In de ochtenden maken we ons lichaam langzaam wakker met yoga van Eva en begroeten we de nieuwe dag. Daarna nemen we uitgebreid de tijd voor het ontbijt. Iedere dag krijg je na het ontbijt schrijfopdrachten van Marian en ga je je creativiteitsspanne uitbreiden.

Na de lunch ben je vrij om verder te schrijven, een gesprek met Marian of Eva te hebben, het dorpje in te gaan of de bus te nemen naar andere plekken. Aan het eind van de middag is er een yoga- of meditatiesessie.

Daarna lekker uitgebreid eten, een wijntje en misschien is er wel een Fado-avond of een avondwandeling in het verschiet.


Wat we nog meer doen deze week. 

  • Soms zijn we samen stil. Om alle indrukken, inzichten en gevoelens een mooie plek te geven. Om te schrijven, te lezen of alleen maar te zijn. Het stil zijn heeft een belangrijke functie. Je bent zo bij jezelf. Je blijft bij jezelf. Geen afleiding van buitenaf.
  • Je kunt meedoen met de meditatie-sessies die Marian of Eva geven. Verschillende soorten meditaties komen aan bod.
  • De levada-wandelingen zijn beroemd in Madeira. Marian klautert voorop om je de allermooiste uitzichten te tonen en je de meest zuivere lucht in te laten ademen. De prachtigste bloemen vergezellen je, waar je ook bent.
  • En dan de essentiële oliën. Eva leert je er alles over. Hoe je ze gebruikt, wat het met je doet en wanneer je welke olie nodig hebt. Zij neemt de tijd om met jou een persoonlijk oliën-plan te maken.
  • Met Marian kun je een (of meer) persoonlijk gesprek hebben. Met haar kun je kijken hoe je verder wilt met het schrijven, mocht je de smaak te pakken hebben gekregen. Zij kan je hierin begeleiden en samen kun je uitvogelen welke stijl het beste bij jou past. Misschien lonkt de poezie of ben je dol op korte verhalen en popt er een idee voor een bundel op. Wil je blogs schrijven voor je bedrijf, of stromen alleen maar eindelijk losgekomen gevoelens uit je pen.. Zingen de gedichten in je hoofd. Schudt er zomaar een boek-idee uit je mouw. Of wil je technieken leren. Je zult versteld staan van wat jij uit jezelf tevoorschijn schrijft.

Voor deze week betaal je 900 euro. Dit bedrag is exclusief de vliegticket, de bustickets en de hapjes en drankjes die je buiten de villa neemt.

Neem vooral contact op voor vragen: marian@dealchemievanhetleven.nl. Mocht je eerder willen komen of langer willen blijven, dan kan Marian je meehelpen eventueel. Zij woont deze winter op Madeira, heeft dus korte lijntjes.












h



Wie zijn wij eigenlijk?

Eva Sacchetto:

“Ik ben half Italiaanse. Yoga, etherische oliën én koken zijn, naast reizen, grote passies van mij. Het organiseren van yogareizen in het buitenland is iedere keer weer een feest! Yoga is mijn redding en sinds 15 jaar niet meer uit mijn leven weg te denken. Gestart met yoga omdat mijn leven werd overheerst door angsten en vluchtgedrag. Mijn kwetsbaarheid is mijn kracht geworden, mijn manier van leven en mijn beroep.”
https://www.souljoyyoga.nl

Marian Nissink:

“Reizen is voor mij een gemoedstoestand. De mooiste ontmoetingen ontstaan tijdens het reizen. Die met vreemden en die met mezelf. Mijn reisblogs en andere ontboezemingen vind je op https://www.mariannissink.nl/

Ik móet schrijven. Van me af. Naar me toe. Er gebeurt zoveel dat gezegd en geschreven moet worden. Opdat we de kleine, onopvallende momenten, vaak achteraf de belangrijkste, in ons hoofd tatoeëren. Opdat wij nooit vergeten. Mijn missie? Het leven ontdekken. En daarover schrijven, fotograferen, filosoferen en mijmeren: https://dealchemievanhetleven.nl/

Zin om te schrijven? Online cursus te volgen? Misschien zit er iets voor je bij op https://dealchemievanhetschrijven.nl/index.php/category/workshops/

Oud en nieuw vieren op Madeira. Mét je hond.

Wat een verademing, Madeira met oud en nieuw.

Is je hond bang voor al dat zinloze geknal al weken voor oud en nieuw? Kom met je lieveling gewoon genieten in één van de hotels waar Max of Dinky van harte welkom is.

Knalloos. Niet één knal gehoord. Niet een maand of een week voor de jaarwisseling, niet een dag, niet een uur.

Exact om 12 uur wordt er door de overheid siervuurwerk afgestoken. Vanaf veilige plekken in de zee en in de bergen. Zodat iedereen het kan bewonderen en niemand –niet één persoon- zelfs ook maar licht gewond raakt. Niemand steekt zelf vuurwerk af. Wat een verschil. Acht minuten duurt het siervuurwerk-festijn, gevolgd door een minuut knallen. Daarna is het klaar. Je hoort niets meer. En de straten? Brandschoon.

In de loop van de avond, zo na negenen, loopt Funchal vol en de rest van Madeira leeg. Alle auto’s zijn geparkeerd op de stoepen en overal verder waar het niet mag. Natuurlijk wordt er niet bekeurd op zo’n nacht. Gemoedelijk loopt iedereen wat rond, drinkt iets bij de talloze standjes en families zitten op picknick-kleden in het gras.

Een fles champagne voor 5 euro

Wij kopen rond half 12 een fles champagne voor 5 euro bij zo’n standje, met 2 plastic bekers erbij en ontkurken hem vast. Pre-proosten zeg maar. Het is te doen, de champagne. De sfeer is opperbest, iedereen is prachtig uitgedost. Overal muziek, bandjes, handen schudden en knuffels geven. Het regent een beetje. Niemand trekt zich daar iets van aan.

Voordat er afgeteld wordt, bedankt Madeira elke bezoeker in wel 10 talen. Toeristen voelen zich welkom. Alle hotels zijn volgeboekt. Tien cruiseschepen liggen her en der verspreid voor de kust, het mooiste uitzicht op het vuurwerk.

Het is adembenemend mooi. Prachtige kleuren, alles op elkaar afgestemd. Draai je een rondje, dan zie je de vuurbollen vanuit de zee en de bergen omhoog spuiten. Iedereen staat met open mond te kijken, proost, zoent of lacht.

Mijn lief en ik zijn het eens. Dit is onze 22ejaarwisseling samen, het is de allermooiste. En eigenlijk begint hij nu pas…

ABBA!

Echt. A tribute to Abba, een coverband die alles van Abba speelt, alle dansjes ingestudeerd heeft en zelfs de te strakke pakjes draagt. De Madeirezen gaan uit hun dak op de kade. Ook de jeugd. Ineens weet ik het, dat komt door de film Mama Mia natuurlijk. Voel me ineens niet meer zo oud.

Na een dik uur is het afgelopen en zwalken we door de stad. Samen met duizenden anderen. Nog steeds is de sfeer gemoedelijk, vriendelijk.

Bij het Teatro Café danst iedereen op straat. Avicii, techno, alles waar je flink op kunt dansen komt langs. Opa’s, prinsesjes, alle leeftijden danst met elkaar. Wij kopen een poncha en mengen ons tussen de locals. We dansen uren, zo fijn in de open lucht, waar iedereen zichzelf is, ongeacht hoe je er uit ziet of welke leeftijd je hebt. De sfeer is exotisch, licht.

Rond een uur of drie strompelen we richting huis (combinatie van ietsjes teveel Poncha en uren dansen). Bezweet dampen we onze weg terug. Het is nog steeds stikdruk in de straten.

Brak, de volgende dag. En spíerpijn!

Wat ik eigenlijk wil vertellen is het volgende.

Heb je een hond die panisch is voor vuurwerk, overweeg dan naar Madeira te komen met je fluffy vriend om hier het jaar zorgeloos uit en blij in te luiden. Er zijn wat hond-vriendelijke hotels hier, het weer is zacht, de mensen lief voor alle huisdieren. Hier vind je een site met hotels waar je met hond van harte welkom bent:  http://www.dogsincluded.nl/hotel-hond-toegestaan/portugal/regio-madeira/zoek-honden-hotels-in-madeira.html

Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken

Een van de eerste dingen op mijn to-do lijst in Funchal is het museum bezoeken met de allermooiste naam. Op zo’n 6 minuten lopen van mijn huis. Maar dan wel omhoog lopen he. Zó steil dat je kromgebogen en hijgend aan komt strompelen bij de kassa. Van bijkomen kwam het er niet van, want de Guided Tour was nét begonnen en de receptionist vond dat ik daar wel aan kon sluiten want anders moest ik een uur wachten. Ik wilde best zo lang wachten -want nog niet ontbeten- in het koddige aangrenzende theehuis met de allesbehalve Portugese bordeelnaam: ‘Petit Plaisir.’ Toch klopt het weer wel. Het ligt wat mysterieus verborgen in een oase van roze: de bougainville, de rozenthee, de kopjes en zelfs het haar van de bediendame die alleen maar plat Brits spreekt.. Alleen de goudvissen in de fontein zijn oranje. Ter plekke kreeg ik zin in zo’n foute, met luizenbloed bedekte roze glazuurkoek, die ik in Nederland nooit eet trouwens. Enfin.

“Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken” verder lezen

Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Een golf van geluk gulpt door me heen. Dat is genoeg voor mij om te weten. Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Stokstijf sta ik stil. Waarom is het precies hier zo betoverend? Achter mij staat een eeuwenoude boom. Hij straalt zoveel kracht uit dat ik bijna achterover val. Nogal wiedes, we staan op een hoger punt dan de stad beneden. Zijn wortels hebben alle ruimte gekregen om zo ver mogelijk te groeien.
Geen grenzen. Geen belemmeringen. Vrijheid.

Ik kijk uit over de stad: het centrum op vijf en de zee op zo’n tien minuten lopen. Het kleine ronde pleintje waar ik sta wordt omarmd door een doorlopende bank van Portugese Azules, de beroemde tegeltjes. Ik sta in het meest historische deel van de stad waar je op keitjes uit het jaar 1600 loopt. De architectuur, de kronkelige paadjes, je ademt de ziel van weleer. Het eerste punt van waaruit de stad zich verder uitbreidde. Hier begon het allemaal. De oorsprong van Funchal.

Aan de rand van het centrum en zo sereen, ik word stil. Dit is het. Hier moet ik wonen, schreeuwt mijn ziel. Ik vraag me niet eens meer af waarom. Het is een weten. Ik visualiseer dat ik hier woon. Ergens rond deze plek.

Ik loop wat rond en kijk om me heen. Prachtige architectuur: oudroze panden met kanten balkonnetjes. Versleten muren en vergane luiken. Hier heeft de tijd zich nog niet opgedrongen.
Het stilstaan voelt belangrijker.
De muren zijn warm als ik ze aanraak. De deuren ruiken naar weemoed. Saudade. De vergane kleuren ontroeren.

Dan ineens, op één van deze zo uit de oudheid ontsprongen herenhuizen een naambordje met mailadres. Para alugar. Te huur.  Ik maak een foto.

Een straatje verderop word ik een hek ingezogen en ineens sta ik op het terrein van Universo de Memorias: de naam! Naar binnen gaan bewaar ik voor later, maar de oase waar je hier thee kunt drinken is onweerstaanbaar. Momentum. Hier kan ik schrijven en mijmeren. Boven de stad, naast de fontein, onder een paraplu van Bougainville en in de constante geur van alle kruiden.

Ik bestel een thee en krijg een potje heet water. De dame plukt zeer zorgvuldig uit de kruidentuin en gooit een handvol in mijn theekannetje: citroenmelisse en nog meer waarvan ik de naam onmiddellijk vergeten ben als zij ze me vertelt. Hemels, zo puur, zo licht. Net als de sfeer. Ik sluit mijn ogen en er is niets meer. Dit moment en deze omgeving bevestigen. Dit worden mijn buren.

 

Ik krijg nog dezelfde dag een warme mail terug van Luísa, de huurbazin. Ik vertelde haar dat ik een rustige plek zoek om te leven en te schrijven, voor eerst drie maanden, in deze buurt. Ze mailt terug en vertelt dat ze eigenaar is van 30 appartementen en studio’s. Dat ze precies de studio heeft waar ik naar zoek. Het is een huisje op de begane grond met een tuintje, helemaal voor mij alleen. Precies op de plek waar ik zoek. Het is het rustigste appartement met alles er op en er aan. De communicatie loopt zo liefdevol, we komen uit de prijs en vooruit betalen? Dat hoeft echt niet. Confianca.

Een andere dimensie maakt zich van me meester. Een soort zweven. Een diep bewustzijn. Zó hoort het leven te voelen. De laagjes zijn gepeld. De kwetsbaarheid ligt bloot. Ik voelde me nog nooit zo krachtig.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik muziek op de achtergrond, mijn lief galmt keihard mee op een hit uit de jaren ’90. Ik stik bijna in mijn thee.
‘This, this is the way I want to live, I’m going through changes.’ Mijn lief, mijn alles. Hij heeft al twee keer Madeira geboekt. We zijn meer verbonden dan ooit.

Poncha, dé godendrank van Madeira

‘Je móet deze drank gedronken hebben, anders leer je Madeira niet kennen,’ zo las ik overal. Tuurlijk, ik ben de beroerdste niet.

Waarschijnlijk heb ik op de meest originele manier kennis gemaakt met dit slokdarm-brandende goedje. We reden rond lunchtijd door een slapend dorpje, Prazeres. Nu heb ik de gewoonte om lukraak een local aan te spreken om te vragen waar hier de lekkerste eettentjes verstopt zitten. Zonder toeristen (want toeristenmenu) graag. Zo’n tentje waar ‘mama’ ’s ochtends vroeg de stoof aan heeft gezet, waarin uren lang wortels, tomaten, uien en prei hebben liggen pruttelen. Vaak met vlees of vis er bij, maar die kwak ik gewoon op het bord van mijn lief.

“Poncha, dé godendrank van Madeira” verder lezen

Kikkerdril tussen de kiezen

We reden letterlijk in de wolken, zo hoog zaten we. Een beetje surrealistisch, maar dat vind ik dit eiland sowieso. Het bestaat uit zóveel verschillende sferen, kleuren, temperaturen en geuren. Een ratjetoe-eiland. Voor iedereen wat. Enfin.

Ineens doemde een soort geest op. Toen we dichterbij reden, bleek het een fruit-verkoper, op een mysterieus uitzichtpunt. Als je ver naar beneden kijkt, zie je onder de wolken de zee opdoemen. Niets voor de hoogtevrezers trouwens, dit punt. Ik zag af en toe iemand groen wegtrekken. “Kikkerdril tussen de kiezen” verder lezen

Madeira weetjes

Als ik vertel dat ik een tijdje op Madeira ga wonen, onder andere om mijn tweede boek te schrijven, dan krijg ik vrijwel altijd dezelfde reactie: ‘Da’s toch dat bejaardeneiland? Waar stokoude unisex-echtparen Nordic-walken?’ Zo staat dit subtropische eilandje bij velen bekend. Godzijdank gaat de kudde massaal naar Ibiza, dan kan ik de magie van dit lieflijke eiland in de Atlantische Oceaan voor mezelf opeisen. Net als Christoffel Columbus dat deed. Die vanaf dit paradijsje trouwens zijn reis begon, op zoek. De rest is historie.

Madeira is onderdeel van een Portugese archipel. Afrikaans continent, 660 km van Marokko en 1000 km van Lissabon. 57 km lang, 22 km breed. Het is een vulkaaneiland en de hoogste bergpiek is Pico Ruivo: 1861 meter. Ca 250.000 inwoners. Het klimaat ligt het hele jaar door tussen de 16 en 22 graden. Criminaliteit komt hier niet voor, ook is het fijn te weten dat je zakken niet worden leeggeroofd. En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen.

Madeira herbergt het oudste oerbos van Europa én het grootste oorspronkelijke, prehistorische laurierbos ter wereld waar nog nooit een mensenhand zich mee heeft bemoeid. Woeste kliffen waar geregeld een onfortuinlijke avonturier vanaf kukelt, de dood in. Onherbergzaam binnenland. Hoe noordelijker, hoe woester en onbegaanbaarder. Koud en nat hoog in de bergen, kurkdroog in het vlakke zuiden. Elk seizoen dus binnen handbereik. Tweeduizend kilometers aan levada’s. Dit zijn irrigatiekanalen om water te transporteren van de bergen naar beneden, waardoor Madeira zelfvoorzienend werd. Langs de levada’s zijn nu wandelroutes aangelegd: de kompassen voor hikers. Natuurparken lonken, de meest exotische bloemen pronken. Hier is het stil. Alleen de vogels hebben het voor het zingen.

 

 

De liefste linzen-wortelsoep

Aan de rand van een kronkelweg, precies in een haarspeldbocht, zat een rimpelig vrouwtje. Naast haar een gammel houten tafeltje. Daarop een paar wortels, uien en aardappelen. We stopten de auto en kochten de wortels. Rechtstreeks van het land, het zand nog warm. Ze lachte haar tand bloot, stak haar rimpelige hand uit voor de paar centen en brabbelde wat Portugees. Ze zwaaide tot we haar niet meer zagen. “De liefste linzen-wortelsoep” verder lezen