Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken

Een van de eerste dingen op mijn to-do lijst in Funchal is het museum bezoeken met de allermooiste naam. Op zo’n 6 minuten lopen van mijn huis. Maar dan wel omhoog lopen he. Zó steil dat je kromgebogen en hijgend aan komt strompelen bij de kassa. Van bijkomen kwam het er niet van, want de Guided Tour was nét begonnen en de receptionist vond dat ik daar wel aan kon sluiten want anders moest ik een uur wachten. Ik wilde best zo lang wachten -want nog niet ontbeten- in het koddige aangrenzende theehuis met de allesbehalve Portugese bordeelnaam: ‘Petit Plaisir.’ Toch klopt het weer wel. Het ligt wat mysterieus verborgen in een oase van roze: de bougainville, de rozenthee, de kopjes en zelfs het haar van de bediendame die alleen maar plat Brits spreekt.. Alleen de goudvissen in de fontein zijn oranje. Ter plekke kreeg ik zin in zo’n foute, met luizenbloed bedekte roze glazuurkoek, die ik in Nederland nooit eet trouwens. Enfin.

“Universo de Memórias – het meest eclectische museum dat ik ken” verder lezen

Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Een golf van geluk gulpt door me heen. Dat is genoeg voor mij om te weten. Deze plek wordt het. Hier ga ik wonen.

Stokstijf sta ik stil. Waarom is het precies hier zo betoverend? Achter mij staat een eeuwenoude boom. Hij straalt zoveel kracht uit dat ik bijna achterover val. Nogal wiedes, we staan op een hoger punt dan de stad beneden. Zijn wortels hebben alle ruimte gekregen om zo ver mogelijk te groeien.
Geen grenzen. Geen belemmeringen. Vrijheid.

Ik kijk uit over de stad: het centrum op vijf en de zee op zo’n tien minuten lopen. Het kleine ronde pleintje waar ik sta wordt omarmd door een doorlopende bank van Portugese Azules, de beroemde tegeltjes. Ik sta in het meest historische deel van de stad waar je op keitjes uit het jaar 1600 loopt. De architectuur, de kronkelige paadjes, je ademt de ziel van weleer. Het eerste punt van waaruit de stad zich verder uitbreidde. Hier begon het allemaal. De oorsprong van Funchal.

Aan de rand van het centrum en zo sereen, ik word stil. Dit is het. Hier moet ik wonen, schreeuwt mijn ziel. Ik vraag me niet eens meer af waarom. Het is een weten. Ik visualiseer dat ik hier woon. Ergens rond deze plek.

Ik loop wat rond en kijk om me heen. Prachtige architectuur: oudroze panden met kanten balkonnetjes. Versleten muren en vergane luiken. Hier heeft de tijd zich nog niet opgedrongen.
Het stilstaan voelt belangrijker.
De muren zijn warm als ik ze aanraak. De deuren ruiken naar weemoed. Saudade. De vergane kleuren ontroeren.

Dan ineens, op één van deze zo uit de oudheid ontsprongen herenhuizen een naambordje met mailadres. Para alugar. Te huur.  Ik maak een foto.

Een straatje verderop word ik een hek ingezogen en ineens sta ik op het terrein van Universo de Memorias: de naam! Naar binnen gaan bewaar ik voor later, maar de oase waar je hier thee kunt drinken is onweerstaanbaar. Momentum. Hier kan ik schrijven en mijmeren. Boven de stad, naast de fontein, onder een paraplu van Bougainville en in de constante geur van alle kruiden.

Ik bestel een thee en krijg een potje heet water. De dame plukt zeer zorgvuldig uit de kruidentuin en gooit een handvol in mijn theekannetje: citroenmelisse en nog meer waarvan ik de naam onmiddellijk vergeten ben als zij ze me vertelt. Hemels, zo puur, zo licht. Net als de sfeer. Ik sluit mijn ogen en er is niets meer. Dit moment en deze omgeving bevestigen. Dit worden mijn buren.

 

Ik krijg nog dezelfde dag een warme mail terug van Luísa, de huurbazin. Ik vertelde haar dat ik een rustige plek zoek om te leven en te schrijven, voor eerst drie maanden, in deze buurt. Ze mailt terug en vertelt dat ze eigenaar is van 30 appartementen en studio’s. Dat ze precies de studio heeft waar ik naar zoek. Het is een huisje op de begane grond met een tuintje, helemaal voor mij alleen. Precies op de plek waar ik zoek. Het is het rustigste appartement met alles er op en er aan. De communicatie loopt zo liefdevol, we komen uit de prijs en vooruit betalen? Dat hoeft echt niet. Confianca.

Een andere dimensie maakt zich van me meester. Een soort zweven. Een diep bewustzijn. Zó hoort het leven te voelen. De laagjes zijn gepeld. De kwetsbaarheid ligt bloot. Ik voelde me nog nooit zo krachtig.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik muziek op de achtergrond, mijn lief galmt keihard mee op een hit uit de jaren ’90. Ik stik bijna in mijn thee.
‘This, this is the way I want to live, I’m going through changes.’ Mijn lief, mijn alles. Hij heeft al twee keer Madeira geboekt. We zijn meer verbonden dan ooit.

Poncha, dé godendrank van Madeira

‘Je móet deze drank gedronken hebben, anders leer je Madeira niet kennen,’ zo las ik overal. Tuurlijk, ik ben de beroerdste niet.

Waarschijnlijk heb ik op de meest originele manier kennis gemaakt met dit slokdarm-brandende goedje. We reden rond lunchtijd door een slapend dorpje, Prazeres. Nu heb ik de gewoonte om lukraak een local aan te spreken om te vragen waar hier de lekkerste eettentjes verstopt zitten. Zonder toeristen (want toeristenmenu) graag. Zo’n tentje waar ‘mama’ ’s ochtends vroeg de stoof aan heeft gezet, waarin uren lang wortels, tomaten, uien en prei hebben liggen pruttelen. Vaak met vlees of vis er bij, maar die kwak ik gewoon op het bord van mijn lief.

“Poncha, dé godendrank van Madeira” verder lezen

Kikkerdril tussen de kiezen

We reden letterlijk in de wolken, zo hoog zaten we. Een beetje surrealistisch, maar dat vind ik dit eiland sowieso. Het bestaat uit zóveel verschillende sferen, kleuren, temperaturen en geuren. Een ratjetoe-eiland. Voor iedereen wat. Enfin.

Ineens doemde een soort geest op. Toen we dichterbij reden, bleek het een fruit-verkoper, op een mysterieus uitzichtpunt. Als je ver naar beneden kijkt, zie je onder de wolken de zee opdoemen. Niets voor de hoogtevrezers trouwens, dit punt. Ik zag af en toe iemand groen wegtrekken. “Kikkerdril tussen de kiezen” verder lezen

Madeira weetjes

Als ik vertel dat ik een tijdje op Madeira ga wonen, onder andere om mijn tweede boek te schrijven, dan krijg ik vrijwel altijd dezelfde reactie: ‘Da’s toch dat bejaardeneiland? Waar stokoude unisex-echtparen Nordic-walken?’ Zo staat dit subtropische eilandje bij velen bekend. Godzijdank gaat de kudde massaal naar Ibiza, dan kan ik de magie van dit lieflijke eiland in de Atlantische Oceaan voor mezelf opeisen. Net als Christoffel Columbus dat deed. Die vanaf dit paradijsje trouwens zijn reis begon, op zoek. De rest is historie.

Madeira is onderdeel van een Portugese archipel. Afrikaans continent, 660 km van Marokko en 1000 km van Lissabon. 57 km lang, 22 km breed. Het is een vulkaaneiland en de hoogste bergpiek is Pico Ruivo: 1861 meter. Ca 250.000 inwoners. Het klimaat ligt het hele jaar door tussen de 16 en 22 graden. Criminaliteit komt hier niet voor, ook is het fijn te weten dat je zakken niet worden leeggeroofd. En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen.

Madeira herbergt het oudste oerbos van Europa én het grootste oorspronkelijke, prehistorische laurierbos ter wereld waar nog nooit een mensenhand zich mee heeft bemoeid. Woeste kliffen waar geregeld een onfortuinlijke avonturier vanaf kukelt, de dood in. Onherbergzaam binnenland. Hoe noordelijker, hoe woester en onbegaanbaarder. Koud en nat hoog in de bergen, kurkdroog in het vlakke zuiden. Elk seizoen dus binnen handbereik. Tweeduizend kilometers aan levada’s. Dit zijn irrigatiekanalen om water te transporteren van de bergen naar beneden, waardoor Madeira zelfvoorzienend werd. Langs de levada’s zijn nu wandelroutes aangelegd: de kompassen voor hikers. Natuurparken lonken, de meest exotische bloemen pronken. Hier is het stil. Alleen de vogels hebben het voor het zingen.

 

 

De liefste linzen-wortelsoep

Aan de rand van een kronkelweg, precies in een haarspeldbocht, zat een rimpelig vrouwtje. Naast haar een gammel houten tafeltje. Daarop een paar wortels, uien en aardappelen. We stopten de auto en kochten de wortels. Rechtstreeks van het land, het zand nog warm. Ze lachte haar tand bloot, stak haar rimpelige hand uit voor de paar centen en brabbelde wat Portugees. Ze zwaaide tot we haar niet meer zagen. “De liefste linzen-wortelsoep” verder lezen